كانت تسير بعربيتها بالنهار و.تتحدث بغ.ضب طفولى
حنين بغ.ضب طفولى : قولتلك لاء يعنى لاء هى عافيه ياعم أنت
أد.م : تص.دقى يابت أنا غلطان كنت هجبلك حاجه بتح.بيها اقفلى سل.ام
حنين قفلت فونها وهى تنفخ خديها بغيظ أردفت : م.ستفزززز هو ايه أجى أخدك من الشغل وأنا مالى أنا كنت السواقه ال جبهالك بابى
وهى بتكلم نفسها فجأه ظهر قدامها كمين وظباط واقفه
حنين بغيظ : كانت نقص.اكم
أحدى العساكر وقفها
حنين بملل : يانعم
العسكرى : ر.خص.ك
حنين : احم نسيتها
العسكرى بسخريه : برافو هناديلك سيف باشا يتص..رف معاكى
حنين بعص.بيه : ناديله هخا.ف منه يعنى
وبالفعل وص.ل سيف عندها واتكلم برسميه : رخص.ك
حنين : هى حدو.ته قولت نسيتها
سيف بسخريه : اممم شكلك بتهزرى كتير فين رخص.ك يا أنسه
حنين فتحت باب العربيه ونزلت ووقفت أمامه ولكن فرق الطول كبير جدا سيف طويل وهى قص.يره أردفت بنفاذ ص.بر : هو أنا بتكلم أنجليزى بقول مش معايا
سيف بعص.بيه : طب بطاقتك
حنين بتلقائيه : لاء أنت تح.بسنى أحسن
سيف رفع حاجبه بدهشه من كلامها : يعنى مش معاكى هى كمان
حنين بتو.تر : ل لاء معايا بس أنا مش هديهالك لو شوفت الص.وره هتفتكر أن عليا أحكام من شكلها بقولك بلاش
سيف قرب منها وبص.لها وهو يجز على أسنانه : أخر كلمه طلعيها يلا
حنين بعدت عنه بخوف طلعتها وحاولت تخبى الص.وره وأردفت : خ خد
سيف خدها منها وأول ماشافها أنف.جر فى الضحك
حنين بضيق : أهو ده ال كنت عامله حسابه ايه شوفت نكته
سيف وهو بيحاول كتم ضحكته : لاء بس شكلك غريب أووى فى البطاقه عكس الحقيقه وضحك مره أخرى
حنين بعص.بيه : ماخلاص. بقا يا أخ فى أيه أنت ماص.دقت وبعدين راعى إن أنا دكتوره محترمه
سيف وقف ضحك وبص.لها من فوق لتحت وأردف بسخريه : هو فى دكتوره أوزعه كده
حنين باستفزاز : زى مافى ظابط م.ستفززز زيك كده
سيف ملامحه اتغيرت لغضب وهى خافت
سيف بغيظ : خدى بطاقتك ومع السل.امه
حنين بملل : طب ماكان من الأول ليه الفرهده دى
سيف : بطلى لماضه بقا وامشى بدل ما اح.بسك
حنين بخوف ركبت عربيتها سريعا وشغلتها ومشيت
سيف أبتسم عليها وسرح فى جمالها وبعدين فاق من شروده وكمل شغلو
فى فيلا منص.ور
وص.لت حنين ودخلت وكانت فاتن أختها بتتكلم فى الفون مع ص.ديقتها وقفلت معاها و.توجهت إلى حنين
فاتن : مالك يا بت
حنين : ليه الإنسان بقا يعمل فى أخوه الأنسان كده
فاتن بضحك : خير
حنين قص.ت عليها ماحدث وهى متغاظه
فاتن بضحك : ههههههه مش قادره همووو.ت أحمدى ربنا ان مح.بسكيش
حنين بغرور : ميقدرش أص.لا
فاتن : أختى الواثقه
فى الوقت ده دخل محمد وكان متغاظ من حنين
محمد بغيظ : أهلا بالأخت الجدعه
حنين تجاهلت الكلام كأنه مش ليها
فاتن : حص.ل ايه
محمد بغيظ : الهانم بقولها انتى فين بتقولى انها نسيت حاجه فى الڤيلا وهترجع تانى الم.ستشفى بقولها عربيتى فى التوكيل تعالى وص.لينى تقولى هو أنا السواقه ال جبهالك بابى
فاتن بضحك : الص..راحه يا حمادة أنت ابن حلال و.تستاهل
محمد م.سكها من ياقة التيشيرت وفضل يهزها بع.شوائيه وأردف : مانتى واطيه زيها
فاتن ضحكت ببلاهه : شكرا يابن العم
حنين : خلص.توا شتيمه فيا عن أذنكم بقا ع.شان هطلع اجيب حاجه والحق أروح الم.ستشفى
محمد بقرف : مع السل.امه وأنا همشى ع.شان رايح الشركه كان بودى أك بس يلا ص.وعبتى عليا سل.ام ياشوباب و.تركهم وغادر
حنين : احسن وطلعت هى الأخرى
فاتن بحزن بان على ملامحها : ياااه لو تحس بيا يا محمد
عند سيف
كان واقف فى الكمين وجه عنده زميله مروان
مروان : باشا مص..ر
سيف بسخريه : كروان أهلا
مروان بغيظ : ماقولنا اسمى مروان هو غيظ وخلاص.
سيف بضحك : خلاص. خلاص.
وفى اللحظه دى سيف سرح بخياله فى حنين
مروان بغمزه : مالك ياسوفه مش مرتاحلك النهارده
سيف بضيق : سوفه !! تص.دق أنت فص.يل يلا أمشى من هنا مش فايقلك
مروان بضحك : خلاص. سكت مالك بقا
سيف لسه هيتكلم قاطعهم ض.رب نار على الكمين من ناس ملث.مه سيف قام سريعا هو ومروان وطلعوا أسل..حتهم وض.ربوا الناس دى بس للأسف فى عساكر اتص.ابت وسيف أخد طلقه فى دراعه والباقى اتقب.ض عليهم
مروان بخ.ضه : سيف أنت كويس
سيف بأ.لم :أيوه كويس متخافش
مروان : مخافش ايه يلا تعال معايا الم.ستشفى قريبه من هنا يلااا ع.شان تشيل الرص..اص.ه
سيف قام وسند عليه وركبوا عربية سيف مروان شغلها وطلع على الم.ستشفى
(ملحوظه مروان زميل سيف بس برتبة رائد هو وسيم جدا ومرح بس لما بيتعص.ب بيتغير 180 درجه وهنشوف دوره كويس مع الأحداث)
فى فيلا هشام الجوهرى
كان جالس وبيشرب بعنف ويشد على شعره
هشام بحقد : يعنى برضوا فلت منى المره دى كمان ورحمة أمى ماهسيبك ياسيف
قاطعه من كلامه ص.و.ت رنين هاتفه وفتحه كان أحد رجالته
الشخص. : ياباشا هنعمل ايه كانوا م.سيطرين على المكان ومراقبينه
هشام بعص.بيه : أنا مشغل معايا
ناس …….*مش رجاله بتضيعوا عليا كل الفرص. ال تخلص.نى من سيف
الشخص. : ماهو و
قاطعه هشام بعص.بيه : مش عايزه اسمع حاجه تانى غووور دلوقتى وأغلق الخط فى وجهه
هشام بوعيد : ماشى يابن الأسيوطى ماشى
فى م.ستشفى الشرطه
حنين وص.لت ودخلت مكتبها وكانت مركزه فى بعض الورق دخلت عليها الممرضه سريعا
الممرضه : يادكتوره فى ناس طلعت ض.ربت نار على كمين قريب من هنا والحالات وص.لت دلوقتي
حنين قامت بسرعه : تمام جايه حالا
وأخذت أدواتها وخرجت تجرى سريعا
(حنين رغم إنها طفله جدا فى أفعالها لكن فى الشغل متعرفش حد ولازم تحاول تنقذ ال قدامها بقدر استطعتها)
نرجع للأحداث
مروان وص.ل هو وسيف الم.ستشفى وأخدوا ودخلوا على أوضة الكشف وانتظروا الدكتور يجى ع.شان يشيلوا الرص.اص.ه
حنين وهى بتكلم الممرضه : اطمنى عليهم على ماكشف على الحاله دى واجى
لسه هتكمل كلامها قاطعته لما شافت سيف
حنين بص.د.مه : أنت !!
سيف بص.د.مه أكبر : أنتى ؟؟
مروان باستغراب : أنتوا تعرفوا بعض ؟
حنين بعص.بيه : ده أنت مراقبنى بقا
سيف بسخريه : ……………..
# ♥️
البارت الاول
مروان وص.ل هو وسيف الم.ستشفى وأخدوا ودخلوا على أوضة الكشف وانتظروا الدكتور يجى ع.شان يشيلوا الرص.اص.ه
حنين وهى بتكلم الممرضه : اطمنى عليهم على ماكشف على الحاله دى واجى
لسه هتكمل كلامها قاطعته لما شافت سيف
حنين بص.د.مه : أنت !!
سيف بص.د.مه أكبر : أنتى ؟؟
مروان باستغراب : أنتوا تعرفوا بعض ؟
حنين بعص.بيه : ده أنت مراقبنى بقا
سيف بسخريه : هو أنا هراقب واحده زيك ليه
حنين بص.د.مه وغضب : تص.دق أنك انسان م.ستفز وبارد
مروان فى نفسه : حلو ضمنت انها هتتح.بس
سيف لسه هيرد قاطعه مروان اللي ح.ب يدخل ع.شان ميحص.لش مشاكل اكتر من كده
مروان : ايه ياجماعه انتوا هتتخانقوا احنا جاين ع.شان انك تعالجيه وخلاص. محص.لش حاجه لده كله
حنين بعند : وأنا مش هعالجه
سيف بتعب من أثر الرص.اص.ه وباستفزاز : وأنا هح.بسك ع.شان المفروض تأدى وظيفتك ياهانم وخص.وص.ا انك دكتوره
حنين اقتنعت بكلامه هى فعلا عمرها ماعندت فى م.ساعدة الناس قررت تعالجه من غير كلام
حنين بضيق : اتفضل اعدل دراعك
سيف كان بيراقبها بنظرات غريبه
ومروان بيدعى ربنا ان يعديها على خير
حنين موجها كلامها لمروان : احم ممكن ح.ض.رتك تنادى الممرضه من بره
مروان : تمام
وخرج يشوف الممرضه
حنين لسه بتلف ع.شان تجيب الشاش اتكعبلت ووقعت على سيف ال بحركه سريعه شدها ليه وفضل يبص. فى عنيها جامد
حنين فاقت لنفسها وبعدت بخجل ووشها أحمر من العص.بيه أردفت : أنت اتجننت أزاى تم.سكنى كده
سيف بخبث : مش أحسن ماكنتى تقعى
حنين : ملكش دعوه
فى الوقت دخل مروان ومعاه الممرضه وحنين خلص.ت لسيف وخرجت من الغرفه بدون كلام
مروان وهو بيسند سيف : يلا ياخويا البت مش طيقانا خالص. بسببك
سيف ببرود : وايه يعنى يلا
ونزلوا الاتنين ع.شان يركبوا عربية مروان
سيف بضيق : معرفتش مين ال ورا ض.رب النار ده
مروان : للأسف هربوا كلهم بس أكيد حد مخطط لكده
سيف بشك : ممكن
مروان : أنت شاكك فى حد
سيف : ها ل لاء يلا دلوقتى ع.شان هروح ارتاح شويه
مروان : تمام يلا
وركبوا العربيه وشغلوها ومشيوا